5 Δεκεμβρίου 2010

Δήμαρχοι δίχως θρησκευτικό όρκο

 

Του Δημήτρη Φύσσα, Athens voice 

Είναι μεγάλη ευκαιρία οι νέοι εκλεγμένοι δήμαρχοι ν΄ αναλάβουν τα καθήκοντά τους χωρίς τη μεσολάβηση μητροπολιτών. Αυτό μπορεί να γίνει οπουδήποτε το κρίνουν ο καθένας ή η καθεμιά,  θα έχει όμως πολύ μεγάλη πολιτική και συμβολική σημασία, αν συμβεί στην Αθήνα και στη Σαλονίκη. Είναι οι δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, οι δήμαρχοι είναι δύο σπάνιοι άνθρωποι και δύσκολα θα ξαναϋπάρξει παρόμοια συγκυρία.

Ο Μπουτάρης εκλέχτηκε παρά τον ανοιχτό πόλεμο που του έκανε ο ορθόδοξος δεσπότης της Σαλονίκης. Ο τελευταίος μάλιστα είχε δηλώσει ανοιχτά ότι, όσο ζούσε ο ίδιος κι ήταν μητροπολίτης, ο υποψήφιος (τότε) Μπουτάρης δημαρχία δε θα έβλεπε.

Δημαρχία ο Μπουτάρης ευτυχώς είδε, αλλά ο Άνθιμος έκανε γαργάρα τα μεγάλα του λόγια. Δεν έχει λοιπόν κανένα λόγο ο εκλεγμένος δήμαρχος να φωνάξει αυτόν ειδικά το δεσπότη, προκειμένου να ορκιστεί.

Ο Καμίνης, από την άλλη, δεν αντιμετώπισε τον ανοιχτό πόλεμο της ορθόδοξης εκκλησίας (αν και από άμβωνος, διάφοροι είχαν κάνει τη σχετική προπαγάνδα υπέρ Κακλαμάνη. Αναφέρω συγκεκριμένα τον παπά στη Ζωοδόχο Πηγή Κάτω Πατησίων). Αλλά ο Καμίνης είναι συνταγματολόγος. Ξέρει καλύτερα από τον καθένα τι σημαίνει χωρισμός της εκκλησίας από το κράτος και ξέρει ότι σε τίποτα δε χρειάζεται το ράσο στην ορκωμοσία. Επιπλέον, ως Συνήγορος του Πολίτη, πιθανολογώ ότι θα είχε αντιμετωπίσει και περιπτώσεις σύγκρουσης πολίτη - ορθόδοξης εκκλησίας (που, στην Ελλάδα, είναι δυστυχώς κρατική υπηρεσία), πιθανολογώ λοιπόν ότι ξέρει τι εστί βερίκοκο.  

Ο νόμος μιλάει απλά για «ορκωμοσία», όχι για θρησκευτική ορκωμοσία. Τη δε διαδικασία, πάντα κατά το νόμο, την ξεκινάει ο δήμαρχος, όχι ο δεσπότης, ούτε ο παπάς. Εθιμικά και μόνο οι ρασοφόροι παρίστανται, λιβανίζουν, βλογάνε κλπ κλπ. Θέλω να πω, δε χρειάζεται ν΄ αλλάξει τίποτα από νομική άποψη. Μια απόφαση του δήμαρχου είναι: να καταργήσει το έθιμο αυτό, που υπάγει τη (φρεσκο)εκλεγμένη, λαϊκή δημοτική αρχή στην (αυτο)διορισμένη, εκκλησιαστική εξουσία. Ο δήμαρχος, μόνος του, μπορεί να πει τα σχετικά λόγια, όλοι να ορκιστούνε στο Σύνταγμα ή να δώσουνε το λόγο της τιμής τους και η τελετή να λήξει ήρεμα και καλά.

Οι δεσπότες μπορεί φυσικά να προσκληθούν ως πρόσωπα, μαζί με υπουργούς, ραβίνους, γυμνασιάρχες, τηλεαστέρες, βουλευτές, προέδρους ΠΑΕ, μουφτήδες, αρχιπυροσβέστες, μεγαλοφιλάνθρωπους και συνήθεις παρατρεχάμενους των τελετών,  μαϊντανούς ή μη. Δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος να πάνε και να βλογάνε κάτι που δεν τους αφορά- και που μάλιστα το πολέμησαν. Άλλο δημόσιο και λαϊκό, άλλο εκκλησιαστικό και ιδιωτικό. Αυτονόητα πράματα βέβαια, στη λοιπή Δυτική Ευρώπη έχουν γίνει προ πολλού, αλλά εδώ έχουν παρακαθυστερήσει.

Κι επιπλέον, για να μιλήσω και σε θρησκευτική βάση, θυμίζω ότι το έθιμο της θρησκευτικής ορκωμοσίας το έχουν αναπτύξει οι εν Ελλάδι ρασοφόροι με το «έτσι το θέλω», για να τονίσουν την εξουσία και να δυναμώσουν την τσέπη τους, κόντρα και ενάντια στη ρήση του Χριστού, να μην ορκίζεται κανείς στο όνομα του θεού, ποτέ και για τίποτα: «Εγώ δε λέγω υμίν μη ομόσαι όλως» (Ματθ. ε', 33-34). Τουτέστιν - και κρίνοντας με τα δικά τους τα μέτρα-  ο θρησκευτικός όρκος δεν είναι καν χριστιανικός!

Μια απόφαση μόνο είναι
, μια απλή απόφαση των νέων δημάρχων για «πολιτικό όρκο», αν μπορώ να το πω έτσι. Η κοινωνία είναι παραπάνω από ώριμη να τη δεχτεί, βρίσκεται ήδη πιο μπροστά από τους πολιτικούς, που λέει κι ο Φώτης ο Γεωργελές. Ούτε καν «πολιτικό κόστος» δε θα έχει το θέμα, γιατί: πρώτο, οι εκκλησιαστικές ψήφοι πήγανε και θα πάνε  έτσι κι αλλιώς σούμπιτοι στους δεξιούς υποψήφιους και, δεύτερο, ούτε ο Καμίνης, ούτε ο Μπουτάρης είναι επαγγελματίες πολιτικοί. Από τέτοιους ανθρώπους περιμένω να κάνουν τέτοια βήματα. Ποιος θα τα κάνει, τα παπαδοπαίδια σαν το Σκανδαλίδη και το Βενιζέλο;

Κι ύστερα θ΄ ακολουθήσουν κι άλλοι δήμαρχοι κλπ κλπ- και τελικά, κάπου στο βάθος μακριά, ίσως επέλθει κάποτε κι ο πλήρης χωρισμός εκκλησίας και κράτους.

Πολιτική Επιθεώρηση: Δήμαρχοι δίχως θρησκευτικό όρκο

4 σχόλια:

  1. Εξαιρετικό άρθρο. Μακάρι, αλά βλέπεις και οι Δήμαρχοι αναζητούν τις ισορροπίες και έχουν πάντα στο νου τους τη γενική άποψη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. καιρός ήταν να τολμήσει κάποιος εκλεγμένος να αμφισβητήσει ανοιχτά τους ορθόδοξους ταλιμπάν. Έχω αηδιάσει απ'τον διαγωνισμό δουλικότητας στον οποίο επιδίδονται κάθε φορά οι πολιτικοί υποψήφιοι, με χειροφιλήματα και τεμενάδες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εγώ το πιστεύω πως θα δώσουν πολιτικό όρκο. Θα είναι οπωσδήποτε μία συμβολική κίνηση ανεκτίμητης αξίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δείμε για να μην το λέμε περιφραστικά ας το πούμε μονολεκτικά. Ψηφοθήρες.

    Εγώ νομίζω πως θα καλέσουν παπά άπαντες κι επισήμως και το πολύ πολύ να βρεθούν κάποια "μαύρα πρόβατα" να αρνηθούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σκέψου δυο φορές πριν σχολιάσεις. Διαβάζεις ένα διαδικτυακό προσωπικό ημερολόγιο του οποίου η ανάγνωση ΔΕΝ είναι υποχρεωτική. Βαριέμαι τ' ανούσια μπλα μπλα και δαγκώνω όταν μου χαλάνε την ησυχία. Θα μπορούσα να έχω κλείσει τον σχολιασμό αλλά ακόμα νομίζω πως υπάρχουν κάποιοι που όντως έχουν κάτι να πουν κι εύχομαι να είσαι ένας από αυτούς αλλά οι πιθανότητες είναι λίγες και γι αυτό σου λέω: Για να μην σε φάει η μαρμάγκα σκέψου δυο φορές πριν σχολιάσεις, σαν να δίνεις εξετάσεις. Αλλιώς άστο καλύτερα!

Αναγνώστες

Η Ιδιοφυΐα του Πλήθους

Υπάρχει αρκετή προδοσία, μίσος, βία, παραλογισμός στο μέσο άνθρωπο για να προμηθεύσει οποιοδήποτε στρατό, οποιαδήποτε μέρα. Kαι οι καλύτεροι στο φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του. Kαι οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη. Kαι οι καλύτεροι στον πόλεμο είναι τελικά αυτοί που κηρύττουν ειρήνη. Eκείνοι που κηρύττουν θεό, χρειάζονται θεό. Eκείνοι που κηρύττουν ειρήνη, δεν έχουν ειρήνη. Eκείνοι που κηρύττουν αγάπη, δεν έχουν αγάπη.

Προσοχή στους κήρυκες, προσοχή στους γνώστες, προσοχή σε αυτούς που όλο διαβάζουν βιβλία, προσοχή σε αυτούς που είτε απεχθάνονται τη φτώχεια, είτε είναι περήφανοι γι' αυτήν, προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να επαινέσουν γιατί θέλουν επαίνους για αντάλλαγμα, προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να κρίνουν, φοβούνται αυτά που δεν ξέρουν, προσοχή σε αυτούς που ψάχνουν συνεχώς πλήθη γιατί δεν είναι τίποτα μόνοι τους, προσοχή στο μέσο άνδρα και τη μέση γυναίκα, η αγάπη τους είναι μέτρια, ψάχνει το μέτριο. Αλλά υπάρχει ιδιοφυΐα στο μίσος τους, υπάρχει αρκετή ιδιοφυΐα στο μίσος τους για να σας σκοτώσει, να σκοτώσει τον καθένα. Δεν θέλουν μοναξιά, δεν καταλαβαίνουν τη μοναξιά, θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε διαφέρει από το δικό τους. Μη βρισκόμενοι σε θέση να δημιουργήσουν έργα τέχνης, δεν θα καταλάβουν την τέχνη, θα εξετάσουν την αποτυχία τους, ως δημιουργών, μόνο ως αποτυχία του κόσμου. Mη βρισκόμενοι σε θέση να αγαπήσουν πλήρως, θα πιστέψουν ότι και η αγάπη σας είναι ελλιπής και τότε θα σας μισήσουν και το μίσος τους, θα είναι τέλειο... Σαν ένα λαμπερό διαμάντι, σαν ένα μαχαίρι, σαν ένα βουνό, σαν μια τίγρη. Όπως το κώνειο. Η καλύτερη τέχνη τους...

Tσαρλς Μπουκόφσκι

Related Posts with Thumbnails