6 Ιανουαρίου 2018

Για μία Επανάσταση των Ευρωπαϊκών Λαών στον 21ο Αιώνα

Το 1867 ο Μιχαήλ Μπακούνιν απευθύνει το όραμά του για την Ευρώπη στην Ένωση για την Ειρήνη και την Ελευθερία ως εξής: «[υ]πάρχει ένας μόνο δρόμος να φέρουμε τον θρίαμβο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης στις διεθνείς σχέσεις στην Ευρώπη και αυτός είναι το να καταστήσουμε αδύνατο τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των διαφορετικών λαών που συνιστούν την Ευρωπαϊκή οικογένεια. Αυτός ο δρόμος είναι η συγκρότηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης […] Μία τέτοια συνομοσπονδία δεν μπορεί ποτέ να δημιουργηθεί από τα Ευρωπαϊκά κράτη, όπως είναι επί του παρόντος συγκροτημένα, λαμβάνοντας υπόψη τη μεταξύ τους χαώδη ανισότητα δυνάμεων […] όλα τα μέλη της αδελφότητας αυτής πρέπει γι’ αυτόν τον λόγο να μετασχηματίσουν τις χώρες τους από κράτη […] στην ελεύθερη ένωση των ανθρώπων σε συμβούλια, των συμβουλίων σε κομμούνες, των κομμούνων σε ομοσπονδίες και, τελικά, την συνομοσπονδίωση στις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης και, κατόπιν του κόσμου ολάκερου».

του Αντώνη Μπρούμα
από το
19ο τεύχος του περιοδικού Βαβυλωνία


Σήμερα, το μέλλον της Ευρώπης βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Η τύχη της κρίνεται από την έκβαση της σύγκρουσης μέσα από τρεις πολιτικά διακριτούς πόλους.


Από την μια πλευρά, η κοσμοπολίτικη νεοφιλελεύθερη ελίτ παλεύει για τη διατήρηση των εξουσιών του θεσμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκτός οποιουδήποτε ελέγχου από τις Ευρωπαϊκές κοινωνίες. Μία τέτοια στρατηγική επιλογή θωρακίζει και εγγυάται την ολοκλήρωση του μετασχηματισμού των ευρωπαϊκών κοινωνιών με βάση το πάγιο νεοφιλελεύθερο σχέδιο, δηλαδή την άρση κάθε κοινωνικού περιορισμού στην αυθαίρετη εξουσία του κεφαλαίου. Η κοσμοπολίτικη νεοφιλελεύθερη ελίτ είναι ο νικητής των προηγούμενων ιστορικών κύκλων της κοινωνικής σύγκρουσης στην Ευρώπη αλλά και σε ολόκληρο πλανήτη, ο αδιαμφισβήτητος ηγεμόνας της ανθρωπότητας στη σύγχρονη εποχή. Η πρότασή της για την Ευρώπη έχει ως στόχο την περαιτέρω θωράκιση της δομικής εξουσίας του κεφαλαίου σε διεθνές επίπεδο με έναν σε γενικές γραμμές ψευδο-ορθολογικά επινοημένο, δηλαδή συντεταγμένο και θεσμοποιημένο, τρόπο και τελικό σκοπό την πλήρη υπαγωγή των κοινωνιών σε αυτή. Εντούτοις, η ιστορία δεν κινείται γραμμικά. Το νεοφιλελεύθερο σχέδιο, εγγενώς μη βιώσιμο, επιταχύνει τις τρεις θεμελιακές αντιφάσεις του, αυτές της κυριαρχίας, της εκμετάλλευσης και της ανάπτυξης, αποσταθεροποιώντας κοινωνίες και φύση.
Όπως έχει δείξει ο Καρλ Πολάνυι, κάθε καταστροφική απόπειρα μεταβολισμού των ανθρώπινων κοινωνιών από την εμπορευματική αγορά απαντάται ιστορικά από μία αντίρροπη κοινωνική αντίδραση επιβίωσης για την υπαγωγή της εξουσίας του κεφαλαίου σε κοινωνικό έλεγχο και τη αποτροπή της κατάρρευσης βασικών κοινωνικών σχέσεων και λειτουργιών. Η καταφυγή όμως των κοινωνιών μέσα από ένστικτο αυτοσυντήρησης ενίοτε μπορεί να εκδηλώνεται και με πισωγυρίσματα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η φασιστική εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού υψώνεται ως η βασική δύναμη εκπροσώπησης της αντίδρασης στην καταστροφική λαίλαπα της όλο και μεγαλύτερης διείσδυσης της εμπορευματικής αγοράς στις κοινωνικές σχέσεις.


Από τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, την Ινδία και τη Ρωσία μέχρι την περιφέρεια της Ευρώπης, οι φασίστες έχουν έτοιμη τη δική τους πρόταση εξουσίας. Ανάθεση από τις μάζες, κατάληψη του κράτους, επιστροφή στην παραδοσιακή κοινότητα του έθνους-κράτους, ενίσχυση της συνεκτικότητας της καπιταλιστικής μηχανής μέσα από το ανήκειν σε ένα συνεκτικό έθνος και, έτσι, ενδυνάμωση του ενός στοιχείου από την αγία τριάδα του συμπλέγματος κεφάλαιο/κράτος/έθνος του σύγχρονου συστήματος εξουσίας, του στοιχείου ακριβώς αυτού που υποτίμησε η κοσμοπολίτικη εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού και γι’ αυτό διαρκώς χάνει σε συνεκτικότητα και απήχηση στην κοινωνική της βάση.


Το σίγουρο είναι πως η φασιστική εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού αποτελεί μια διαδικασία δημιουργικής καταστροφής και μετάλλαξης του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού προς το χειρότερο για τις κοινωνίες. Η αναζωπύρωση των εθνικισμών και το ανεξέλεγκτο των οικονομικών ανταγωνισμών των εθνών-κρατών πέρα από το θεσμικό πλαίσιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον παγκόσμιο πόλεμο και στην ολοκληρωτική αδυναμία του συστήματος να διασφαλίσει την κοινωνική αναπαραγωγή υπό το βάρος των άλυτων προβλημάτων της ανισότητας και της οικολογικής καταστροφής. Εντούτοις, η επιβίωση της ανθρωπότητας δεν ήταν ποτέ εγγεγραμμένη στις νομοτέλειες του καπιταλισμού.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο επαναστατημένος αντικρατικός διεθνισμός του Μπακούνιν είναι κομβικός για τη συγκρότηση του τρίτου πόλου στη σύγκρουση για το μέλλον της Ευρώπης. Ο τρίτος αυτός πόλος πρεσβεύει, σε γενικές γραμμές, μια Ευρώπη των Λαών, δηλαδή μια ομοσπονδία των λαών της Ευρώπης, η οποία στηρίζεται στις αρχές της αλληλεγγύης, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας. Ξεπηδώντας από τα σπλάχνα των Ευρωπαϊκών κοινωνιών και της σχεδόν πια ενστικτώδους αντίστασής τους για την επιβίωση από την καπιταλιστική μηχανή καταστροφής, ο τρίτος πόλος της σύγκρουσης δεν έχει έτοιμες τις παρελθοντικές προτάσεις εξουσίας των περασμένων δυστοπιών, όπως οι φασίστες.


Αντιθέτως, στηρίζεται στη διαρκή ανίχνευση του αύριο μέσα από το ξεπέρασμα του ασφυκτικού σημερινού πλαισίου και αυτό του προσδίδει τις δυνατότητες και τις προοπτικές για ριζοσπαστική κοινωνική αλλαγή. Μολονότι λοιπόν χάνει σε απλότητα και συνοχή, ο τρίτος πόλος της σύγκρουσης για την Ευρώπη προτάσσει την ελπίδα, έχοντας έτσι τα εχέγγυα να κατακτήσει τις καρδιές των ανθρώπων και να κινητοποιήσει ξανά μαζικά τις κοινωνίες στον δρόμο προς την απελευθέρωση και την χειραφέτηση.


Ιστορική μας δουλειά και καθήκον είναι να καταστήσουμε τον πολιτικό αυτόν πόλο ξανά επικίνδυνο για τα κράτη και το κεφάλαιο, δηλαδή να του δώσουμε δυναμική ανατροπής της κυρίαρχης εξουσίας. Αυτό το έργο δεν οικοδομείται με δυνάμεις αντιπροσώπευσης, που προτάσσουν διυστικά διλήμματα τύπου Ευρώ/Δραχμή ή μέσα/έξω από την ΕΕ χωρίς κανένα όραμα για το μετά. Αντίθετα, οικοδομείται με τη συγκρότηση λαϊκής εξουσίας στη βάση της κοινωνίας μας, με την ανύψωση της παραδοσιακής κοινότητας σε ανώτερο επίπεδο, αυτό της δημοκρατικής κοινότητας, με την οριζόντια δικτύωση και συντονισμό κινημάτων ανάμεσα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, με την πρόταξη της αλληλεγγύης μεταξύ των κοινωνιών της Ευρώπης και, σε τελευταίο στάδιο, με τη συγκρότηση συνθηκών δυαδικής εξουσίας από το επίπεδο των δήμων μέχρι και την αποδιάρθρωση του κράτους και της εμπορευματικής αγοράς.


Η κοινωνική επανάσταση στην Ευρώπη στον 21ο αιώνα για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, όχι μόνο δεν είναι ουτοπία αλλά αποτελεί και την πιο ελπιδοφόρο τελικά εκδοχή του κοινού μας μέλλοντος. Για αυτή λοιπόν την εκδοχή καλούμαστε να παλέψουμε.

11 Δεκεμβρίου 2017

Πώς η ομοσπονδιακή λογική θα σώσει το ευρωπαϊκό σχέδιο

Μια πρόταση των Ελλήνων φεντεραλιστών για τις Πολιτείες της Ευρώπης

Αλφρέντο Σαλτιέλ

01/12/2017

Όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο πρεσβύτερος ενέταξε την Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα το 1979, το έπραξε κόντρα στο ρεύμα της εποχής εκείνης, καθώς το σύνθημα που επικράτησε και κέρδισε τις εκλογές δυο χρόνια αργότερα ήταν «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Ευτυχώς, η κυβέρνηση που διήρκεσε σχεδόν όλη την δεκαετία του 1980 κράτησε την χώρα στην ΕΟΚ, εκμεταλλεύτηκε τα «πακέτα» Ντελόρ, όμως μοίραζε δανεικά που αύξησαν ραγδαία το χρέος της χώρας. Διαχρονικά, από την μεταπολίτευση και μετά, η Ελλάδα οφείλει την επιβίωση και εξέλιξή της στο ότι είναι αναπόσπαστο μέλος του στενού πυρήνα της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το γεγονός πως η παρούσα κυβέρνηση αποδέχθηκε το όραμα της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης καθώς υπουργός της υποστήριξε δημόσια τον «αριστερό προοδευτικό φεντεραλισμό» [1] ενώ πιστεύει πως «ευρωπαϊσμός χωρίς φεντεραλισμό είναι κενό γράμμα» [2], αποδεικνύει την ιστορική αυτή πραγματικότητα. Η ομοσπονδιακή λογική (φεντεραλισμός) [3] δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο καθώς αποτελεί μοντέλο αποκεντρωμένης διακυβέρνησης. Έστω και έτσι, όμως, είναι σημαντικό το ότι αποδέχεται το επόμενο στάδιο της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης.

01122017-2.jpg

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jean-Claude Juncker, σε συνέντευξη Τύπου της συνόδου κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών για το Brexit και την κρίση των μεταναστών, στις Βρυξέλλες στις 19 Φεβρουαρίου 2016. REUTERS / Eric Vidal
-------------------------------------------------------------------------

Πριν αναλύσουμε το όραμά μας για την Ευρώπη του αύριο, ας δούμε ποια είναι η κατάσταση σήμερα και ποια είναι τα επικρατέστερα σενάρια για την πολιτική εξέλιξη και διακυβέρνηση της Ευρώπης.

ΣΕΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΚΑΙ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Το σύγχρονο διεθνές περιβάλλον και οι εν αυτώ εξελίξεις λειτούργησαν -και λειτουργούν- ως καθρέπτης αληθείας, αντανακλώντας τα αδύναμα σημεία, αλλά και τις δυνατότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η παρατεταμένη κρίση της ευρωζώνης καθώς και η μεταναστευτική κρίση με την έξαρση του 2015 η οποία με την σειρά της ήγειρε ζητήματα ασφάλειας αλλά και κοινής άμυνας και κοινής εξωτερικής πολιτικής, με φόντο ένα μεταβαλλόμενο οικονομικό περιβάλλον, όπου προβλέπεται μετατόπιση των πηγών παραγωγής οικονομικού πλούτου στην επόμενη δεκαπενταετία, αλλά και το Brexit [5], οδήγησαν τους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην ανάγκη δημοσίου διαλόγου για το μέλλον της ΕΕ.

Ταυτόχρονα, αναδύονται πολιτικοί και πολιτικές που ριζοσπαστικοποιούνται, δημιουργώντας κλυδωνισμούς για την ισορροπία της διεθνούς έννομης τάξης και της ειρήνης (Τραμπ, Β. Κορέα, Πούτιν, αλλά και Ερντογάν), και η ΕΕ καλείται να αναλάβει ενιαίο, σύσσωμο αλλά και ευέλικτο πολιτικό ρόλο όσον αφορά την εξωτερική πολιτική της.

Δυστυχώς, εντός της ΕΕ εγείρονται ζητήματα έλλειψης κοινής αντιμετώπισης και αλληλεγγύης όσον αφορά την ανθρωπιστική και νομική αντιμετώπιση των μεικτών προσφυγικών ροών. Εξ αυτού απειλήθηκε η ενότητα του χώρου Schengen -και ίσως ακόμη αυτός αντιμετωπίζει προβλήματα, καθότι κάποια κράτη-μέλη, κατά παράβαση, ή κατά νόμιμη εξαίρεση ως επικαλούνται, εφαρμόζουν μονομερείς πρακτικές που αναιρούν την ενότητά του. Με την σειρά του, το ζήτημα της βιωσιμότητας του χώρου Schengen, έφερε στο προσκήνιο την άμεση ανάγκη περιφρούρησης των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ. Το ανωτέρω πλαίσιο, σε συνδυασμό με την οικονομική ύφεση των τελευταίων ετών, επέτρεψε την άνοδο λαϊκίστικων κομμάτων και ρητορικής στις κοινωνίες διαφόρων κρατών-μελών με δούρειο ίππο τις υπεραπλουστεύσεις νοημάτων και υποσχέσεων και με στόχο την νομιμοποίηση ακραίων και αντιδημοκρατικών πρακτικών.

Εξ αυτών των ως άνω αλυσιδωτών θεσμικών ζητημάτων που έχουν άμεσο πρακτικό και κοινωνικό αντίκτυπο στους Ευρωπαίους πολίτες, τέθηκε το πολιτικό και νομικό ζήτημα της ουσιαστικής εφαρμογής του ευρωπαϊκού δικαίου και των ευρωπαϊκών αξιών. Είναι ατελές το ευρωπαϊκό δίκαιο και δεν εκτελείται; Δύνανται τα κράτη-μέλη να λαμβάνουν μονομερείς αποφάσεις και ενέργειες και ποιά η ευελιξία των ευρωπαϊκών θεσμών σε αυτό; Εάν τα κράτη-μέλη σε καταστάσεις επείγοντος και έκτακτης ανάγκης προσφεύγουν σε μονομερείς ενέργειες με σκοπό την αντιμετώπιση του εκάστοτε προβλήματος σε εθνικό επίπεδο, τότε ποιός ο πολιτικός και θεσμικός ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης σήμερα και στο μέλλον;

Έτσι, τον Μάρτιο του 2017, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διανύοντας το μέσο της θητείας της, άνοιξε τον «Δημόσιο Διάλογο για το μέλλον της Ευρώπης» μέσω της ‘Λευκής Βίβλου για το Μέλλον της Ευρώπης’, σκιαγραφώντας πέντε σενάρια:

(α) Συνεχίζουμε κανονικά:
Η ΕΕ των 27 επικεντρώνει την προσοχή της στην επιτυχή ολοκλήρωση του προγράμματος θετικών μεταρρυθμίσεων.

(β) Τίποτε άλλο εκτός από την ενιαία αγορά:
Η ΕΕ των 27 επικεντρώνεται εκ νέου σταδιακά στην ενιαία αγορά.

(γ) Όσοι θέλουν περισσότερα κάνουν περισσότερα:
Η ΕΕ των 27 επιτρέπει σε όσα κράτη-μέλη το επιθυμούν να αναπτύξουν μεγαλύτερη δράση σε συγκεκριμένους τομείς.

(δ) Κάνουμε λιγότερα αλλά με πιο αποδοτικό τρόπο:
Η ΕΕ των 27 εστιάζει στην επίτευξη καλύτερων και ταχύτερων αποτελεσμάτων σε επιλεγμένους τομείς πολιτικής, κάνοντας λιγότερα σε άλλους τομείς.

(ε) Κάνουμε όλοι μαζί πολύ περισσότερα:
Τα κράτη-μέλη αποφασίζουν να κάνουν πολύ περισσότερα από κοινού σε όλους τους τομείς πολιτικής.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε συνεργασία με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τα ενδιαφερόμενα κράτη-μέλη, προτίθενται να οργανώσουν σειρά «συζητήσεων για το μέλλον της Ευρώπης» στις πόλεις και στις περιφέρειες της Ευρώπης. Μέχρι τις επόμενες εκλογές για την ανάδειξη του νέου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον Ιούνιο του 2019, στόχο έχει να παρουσιάσει στους Ευρωπαίους πολίτες ένα σχέδιο, ένα όραμα και μια πορεία για το μέλλον.

Ήδη κατά την ομιλία για την Κατάσταση της Ένωσης (State of the Union) τον Σεπτέμβριο του 2017, ο πρόεδρος Γιουνκέρ έθεσε ως στόχο την επίτευξη Κοινής Πολιτικής Άμυνας μέχρι το 2025 και χειροκροτήθηκε από την ευρεία πλειοψηφία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ως πρώτο και αποφασιστικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση υπεγράφη στις 13 Νοεμβρίου 2017 από τις κυβερνήσεις των κρατών-μελών η PESCO (Permanent Structured Cooperation).

Σε σχέση με το «υπαρξιακό» ζήτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διαφαίνεται ότι οι θεσμοί της, με πρωταγωνίστρια την Επιτροπή Γιουνκέρ, μετακινούνται από το μοτίβο της πολυεπίπεδης διακυβέρνησης (multi level governance) στο μοτίβο της εμπλουτισμένης ή υβριδικής φεντεραλιστικής διακυβέρνησης, τουλάχιστον όσον αφορά συγκεκριμένες μείζονες κρατικές αρμοδιότητες, ήτοι οικονομία, άμυνα, εξωτερική πολιτική.

Η πρόταση των φεντεραλιστών για την δομή και λειτουργία της ΕΕ συνοψίζεται στο εξής σενάριο:

Πρώτον, η ευρωζώνη θα αποτελέσει έναν πυρήνα φεντεραλιστικής διακυβέρνησης, όπου θα υφίσταται ένας Κοινός Προϋπολογισμός, και ένας υπερ-υπουργός Οικονομικών. Η σχετική νομοθεσία θα είναι άμεσα δεσμευτική για τα κράτη-μέλη και τους πολίτες (όπως είναι σήμερα οι Κανονισμοί). Τα κράτη-μέλη θα δεσμεύονται από Ευρωπαϊκό Σύνταγμα με υπέρτερη νομική ισχύ έναντι της εσωτερικής εθνικής τους έννομης τάξης (φεντεραλιστικό μοτίβο διακυβέρνησης).

Δεύτερον, ο ως άνω πυρήνας και οι λοιπές χώρες της ΕΕ θα συνεχίσουν να αποτελούν την οντότητα της ΕΕ, οριοθετώντας τα κοινά εξωτερικά σύνορα και κοινή άμυνα και πολιτική (υβριδικό μοτίβο διακυβέρνησης, όπου υφίσταται διακρατική διακυβέρνηση με εκχώρηση αποκλειστικών κρατικών αρμοδιοτήτων σε υπερκρατικό φορέα).

Σε τρίτο επίπεδο, οι χώρες Συνεργασίας (πχ της Ελεύθερης Οικονομικής Ζώνης, η Τουρκία και άλλες της Ευρωπαϊκής Γειτονίας) θα συμμετέχουν σε προγράμματα και κοινές πολιτικές με την Ευρωπαϊκή Ένωση, à la carte και κατόπιν συμφωνίας (μοτίβο δια-κρατικής διακυβέρνησης).

ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΡΑΜΑ;

Το όραμά μας είναι μια νέα, συνεκτική, αλληλέγγυα Ευρώπη στην οποία θα πληρούνται όλες εκείνες οι προϋποθέσεις δημιουργίας μιας ολοκληρωμένης ταυτότητας. Μια Ευρώπη που τίποτα δεν θα έχει να ζηλέψει από τις μεγάλες δυνάμεις, και που θα μπορεί να έχει το δικό της πρόσωπο. Προκειμένου να επιτευχθούν οι ανωτέρω προϋποθέσεις, πρώτιστη προτεραιότητα αποτελεί η μείωση του ανταγωνισμού μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η συνεννόησή τους όχι μόνο με όρους συμφερόντων αλλά κοινής πολιτιστικής κληρονομιάς.

Στο συνέδριο των Ευρωπαίων Φεντεραλιστών που έλαβε χώρα στην Βαυαρία της Γερμανίας στο διάστημα 3-5 Νοεμβρίου 2017, αναπτύχθηκε το νέο μοντέλο της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης όπως αποτυπώνεται στον χάρτη:

01122017-3.jpg

Πηγή:http://taxieuropa.blogactiv.eu/2017/08/17/future-of-eu-circles-of-prosperity-hope-taxistrasbourgeurope/ Author: Eurobrat
-------------------------------------------------------------------------------------

Παρατηρεί κανείς τρεις ομόκεντρους κύκλους: Την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία ως μετεξέλιξη της Ευρωζώνης, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Νέα Κοινή Αγορά.

Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία ως μετεξέλιξη της Ευρωζώνης μπορεί να υφίσταται αν και εφόσον αποδεχθεί το σύνολο των χωρών που την απαρτίζουν ένα νέο Ευρωπαϊκό Σύνταγμα το οποίο, σημειωτέον, είχαν αρνηθεί μέσω δημοψηφισμάτων η Γαλλία και η Ολλανδία το 2005. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως θα γίνει πάλι το ίδιο διαχειριστικό λάθος όπως προ δεκαετίας. Το νέο Σύνταγμα που οφείλει να περάσει από όλα τα εθνικά κοινοβούλια των ευρωπαϊκών χωρών που ενδιαφέρονται για την περαιτέρω ενοποίηση και ολοκλήρωση, πρέπει πρώτα απ’ όλα να εξυπηρετεί τα συμφέροντα κάθε Ευρωπαίου πολίτη, ανεξαρτήτως της χώρας ή της περιφέρειας στην οποία ζει σήμερα.

Μέσω αυτής μπορεί να θεσμοθετηθεί: Υπουργός για το Ευρώ, Υπουργός για την Κλιματική Αλλαγή και Υπουργός για την Ασφάλεια των Συνόρων.

Όποια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκτός G7) δεν θέλει να περάσει στο τελικό στάδιο της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης μπορεί να παραμείνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως έχει.

Ωστόσο, η πρόταση που οφείλει να καταθέσει η Ελλάδα στις διαβουλεύσεις που λαμβάνουν χώρα με στόχο την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση, είναι το ομοσπονδιακό μοντέλο διακυβέρνησης μέσω της μετεξέλιξης των Περιφερειών σε Πολιτείες.

ΠΟΙΑ Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ;

Οι Περιφέρειες υπάγονται στην χώρα και η εκάστοτε κυβέρνηση διαπραγματεύεται με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ οι Πολιτείες εποπτεύονται από την κυβέρνηση και διαπραγματεύονται οι ίδιες με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Άλλωστε, έχει ήδη θεσμοθετηθεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή των Περιφερειών από το 1994. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στη μετεξέλιξη των ήδη υπαρχόντων θεσμών ώστε να αναδείξουμε την φορολογική συνείδηση κάθε Ευρωπαίου πολίτη που θα επωφελείται από τις ανταποδοτικές υπηρεσίες της Πολιτείας, και που δεν θα ταλαιπωρείται πλέον από τις γραφειοκρατικές διαδικασίες της κυβέρνησης που ασκεί την εποπτεία.

Αυτό ορίζεται ως αποκέντρωση.

Αντί λοιπόν η ανά χώρα γενική κυβέρνηση να διαχειρίζεται το σύνολο των φόρων και εισφορών κατά πώς εκείνη προϋπολογίζει και επιλέγει, προτείνουμε ένα μεγάλο ποσοστό των φορών να παραμένει στην εκάστοτε Πολιτεία ώστε τα ανταποδοτικά οφέλη και οι υπηρεσίες να πραγματοποιούνται άμεσα σε συνέχεια των αιτημάτων τους.

Για παράδειγμα, αντί να λέμε ότι έχουμε την περιφέρεια Βορείου και Νοτίου Αιγαίου, ενώνουμε τις δυο περιφέρειες και υποστηρίζουμε την μετεξέλιξη τους σε μια Πολιτεία η οποία θα ονομάζεται «Αιγαίοι Νήσοι, Ελληνική Πολιτεία της Ευρώπης - Aegean Islands, the Hellenic State of Europe». Άλλωστε, εφόσον έχουμε σε κοινοτικό επίπεδο αποφασίσει πως η Τουρκία είναι εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι Αιγαίοι Νήσοι ως Πολιτεία αποτελούν τα σύνορα της Ευρώπης με την Ανατολή. Το ίδιο μπορεί να συμβεί για την Καταλονία, την Βαυαρία, την Λομβαρδία κοκ.

Ενδεχομένως αυτός θα ήταν ο δρόμος για την επιστροφή και του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρώπη, που δυστυχώς βρίσκεται σε διαδικασία εξόδου, η οποία αναμένεται να ολοκληρωθεί πριν τις Ευρωεκλογές του 2019.

Γεγονός είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση των 14,6 τρισεκατομμυρίων ευρώ μπορεί να λύσει περισσότερα προβλήματα απ’ όσα κάθε χώρα μπορεί μόνη της.

Πριν ορίσουμε το ποσοστό φόρου που θα πρέπει να αυτοδιαχειρίζεται κάθε εν δυνάμει Πολιτεία, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη την προσφορά σε ποσοστό ΑΕΠ που δύναται να προσφέρει. Για παράδειγμα η Καταλονία «Catalunya, the Spanish State of Europe» ή η Βαυαρία «Bavaria, the German State of Europe» που παράγουν αντίστοιχα το 20% του ΑΕΠ των χωρών τους, θα μπορούσαν να αυτοδιαχειρίζονται το μεγαλύτερο ποσοστό των φόρων που θα είχαν την υποχρέωση να αποδώσουν στην γενική κυβέρνηση επιτρέποντας την διαχείριση του υπολοίπου ποσοστού των φόρων από την εποπτεύουσα κυβέρνηση και ακολούθως από τους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Έτσι κάθε πολίτης, κάθε Πολιτείας μπορεί να νιώθει πως η παραγωγή που ο ίδιος δημιουργεί στην τοπική, εθνική και ευρωπαϊκή κοινωνία επιστρέφει πίσω σε αυτόν με απτό και ρεαλιστικό τρόπο, αποφεύγοντας τις πολλές γραφειοκρατικές διαδικασίες καθώς και τις πελατειακές σχέσεις με την γενική κυβέρνηση.

Παράλληλα, δημιουργούνται κατ’ αυτό τον τρόπο η τραπεζική ένωση, η πανευρωπαϊκή εγγύηση καταθέσεων, η αμοιβαιοποίηση του χρέους μέσω ευρωομολόγων, το ευρωπαϊκό επίδομα ανεργίας, η αύξηση του κοινοτικού προϋπολογισμού και η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη των πολιτειών μεταξύ τους, υπό την επίβλεψη της μετεξέλιξης της «Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Πολιτειών».

Είναι πλέον δεδομένο πως ο εθνικισμός, ο αντι-ευρωπαϊσμός και γενικότερα ο λαϊκισμός έχουν αλώσει αρκετές χώρες τόσο της ευρωζώνης όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γι’ αυτό και προτείνουμε την διεύρυνση της αποκέντρωσης των χωρών και όχι την κατάργησή τους.

Προς επίρρωσιν αυτού, στην Γερμανία δεν θα πρέπει να λησμονηθεί η άνοδος του εθνικιστικού κόμματος AfD, καθώς και οι αποσχιστικές τάσεις μιας αξιοπρόσεκτης μειοψηφίας στην Βαυαρία η οποία παράγει σχεδόν το ίδιο ποσοστό επί του ΑΕΠ με την Καταλονία. Επομένως, χρειάζεται προσοχή στην σύγχυση που μπορεί να επικρατήσει μεταξύ μιας οικονομικά παραγωγικής περιφέρειας στην Ευρώπη ή μιας περιφέρειας πολιτιστικά αποξενωμένης από τον ευρωπαϊκό κοινοτικό κορμό με τις όποιες αποσχιστικές τάσεις. Τάσεις φυγόκεντρες, οι οποίες είναι καταδικαστέες. Ουδέποτε αποσχιστικές πρωτοβουλίες εντός ενός κράτους ή μιας ένωσης κρατών ενίσχυσαν την κοινωνική συνοχή και διασφάλισαν έτι περαιτέρω την ειρήνη διεθνώς.

Η βία καταλύει τις δημοκρατικές ευαισθησίες που οφείλει να έχει η Ευρώπη έπειτα από τα δεινά των δύο Παγκοσμίων Πολέμων. Σήμερα, η ειρήνη και η ασφάλεια στην Ευρώπη υπονομεύονται από μια ατίθαση Ρωσία στα ανατολικά της σύνορα και την τρομοκρατία που προέρχεται από την Μέση Ανατολή.

Ταυτόχρονα, το ενδεχόμενο Brexit, ο ευρωσκεπτικισμός και η ανάδυση των ακροδεξιών κομμάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη σήμερα, συνιστούν νέους κινδύνους για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Η δημοκρατία, αν απειλείται με διάλυση, απειλείται εκ των έσω. Συγκεκριμένα, οι Ευρωσκεπτικιστές και οι Ευρωαρνητές που εκλέγονται στα ευρωπαϊκά κοινοβούλια, αποτελούν τον δούρειο ίππο στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα που είχαν οραματιστεί οι Ευρωπαίοι Πατέρες.

Όσον αφορά τη Νέα Κοινή Αγορά, η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση μπορούν να διαπραγματευτούν ξεχωριστά τις σχέσεις με τις χώρες που βρίσκονται σε κόκκινο χρώμα όπως: Το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Νορβηγία, την Ουκρανία, τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων (Αλβανία, Σκόπια, Σερβία, Μαυροβούνιο, Βοσνία), την Τουρκία και την Ελβετία.

Συνοψίζοντας, η Ευρωζώνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκονται σ’ ένα τεράστιο σταυροδρόμι ιστορικής αξίας και σημασίας έμπροσθεν του οποίου παρουσιάζεται μια μοναδική ευκαιρία, δεδομένων των συγκυριών. Η ομοσπονδιοποίηση της Ευρώπης των Περιφερειών, υπό την ανωτέρω λογική, είναι η μετεξέλιξη που χρειαζόμαστε για να παραμείνουμε ενωμένοι. Οφείλουμε, λοιπόν, χωρίς βίαιες συγκρούσεις και βίαια αποτελέσματα να δώσουμε μεγαλύτερη αυτονόμηση και αυτοτέλεια στις περιφερειακές – πολιτειακές δομές, ώστε να μπορέσουμε να γίνουμε μια ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή ομοσπονδία.

Τώρα παρά ποτέ, οφείλουμε ως Έλληνες και Ευρωπαίοι μετά από 8 χρόνια ασφυκτικής πίεσης μέσω των μνημονίων να δείξουμε τον δρόμο στην μετεξέλιξη της Ευρώπης υλοποιώντας με ουσιαστικό τρόπο το άρθρο 28 του Συντάγματος το οποίο από το 2001 αποτελεί θεσμικά τον θεμέλιο λίθο για την συμμετοχή της Ελλάδας στις διαδικασίες της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης [6].

Με την καθιέρωση των κοινών συνόρων θα διασφαλιστεί ο ορθολογικός και αποτελεσματικός έλεγχος των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών. Η Ευρωπαϊκή Ακτοφυλακή, η Ευρωπαϊκή Συνοριοφυλακή, η Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση, θα διασφαλίσουν την ομαλότητα στην καθημερινότητα των Ευρωπαίων πολιτών και θα οδηγήσουν σε σταδιακή οικονομική ανάκαμψη και ευημερία σε καθεστώς ειρήνης και ασφάλειας [7].

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

[1] https://www.euractiv.gr/section/all/interview/pappas-stin-euractiv-tha-e...
[2] http://avgi.gr/article/10951/8055589/europaismos-choris-phenteralismo-ei...
[3] Με πράσινο χρώμα στον χάρτη της Γης απεικονίζονται οι ομοσπονδίες. Πλην Κίνας και Ιαπωνίας, όλα τα πολυπληθή και σημαντικά κράτη του κόσμου (ΗΠΑ, Καναδάς, Μεξικό, Βραζιλία, Αργεντινή, Γερμανία, Ρωσία, Ινδία, Αυστραλία) είναι οργανωμένες ομοσπονδίες.

01122017-4.jpg

https://el.wikipedia.org/wiki/Ομοσπονδιακό_κράτος

[4] Δεν είναι τυχαίο ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κ. Προκόπης Παυλόπουλος, είχε δηλώσει ότι η Ευρώπη πρέπει να προχωρήσει στην ομοσπονδιακή ενοποίηση.
http://news247.gr/eidiseis/politiki/paylopoylos-h-eyrwph-prepei-na-proxw...
[5] Βέβαια πολλοί ήταν και είναι εκείνοι που επιμένουν στο “Bremain”, στην παραμονή του Ηνωμένου Βασιλείου στην ΕΕ και την ομοσπονδιοποίησή της. Brendan Simms and Korbinian Rüger, Britain should want Europe to become a superstate,
http://www.telegraph.co.uk/news/newstopics/eureferendum/11972157/Britain...
[6] https://www.e-nomothesia.gr/syntagma/suntagma-ellados-2008.html
Άρθρο 28
1.Οι γενικά παραδεγμένοι κανόνες του διεθνούς δικαίου, καθώς και οι διεθνείς συμβάσεις, από την επικύρωσή τους με νόμο και τη θέση τους σε ισχύ σύμφωνα με τους όρους καθεμιάς, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού ελληνικού δικαίου και υπερισχύουν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμου. Η εφαρμογή των κανόνων του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συμβάσεων στους αλλοδαπούς τελεί πάντοτε υπό τον όρο της αμοιβαιότητας.
2.Για να εξυπηρετηθεί σπουδαίο εθνικό συμφέρον και να προαχθεί η συνεργασία με άλλα κράτη, μπορεί να αναγνωρισθούν, με συνθήκη ή συμφωνία, σε όργανα διεθνών οργανισμών αρμοδιότητες που προβλέπονται από το Σύνταγμα. Γ ια την ψήφιση νόμου που κυρώνει αυτή τη συνθήκη ή συμφωνία απαιτείται πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών.
3.Η Ελλάδα προβαίνει ελεύθερα, με νόμο που ψηφίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, σε περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της, εφόσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον, δεν θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος και γίνεται με βάση τις αρχές της ισότητας και με τον όρο της αμοιβαιότητας.
Ερμηνευτική δήλωση:
Το άρθρο 28 αποτελεί θεμέλιο για τη συμμετοχή της Χώρας στις διαδικασίες της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης.
[7]Ήδη το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έχουν θέσει σε ισχύ σχετικούς Κανονισμούς 2016/399, 863/2007, βάσει και της Γνώμης της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής της 25.05.2016 (ΕΕ C 303, 19.08.2016, σελ. 109) για την Ευρωπαϊκή Συνοριοφυλακή και Ακτοφυλακή.
http://data.consilium.europa.eu/doc/document/PE-29-2016-INIT/el/pdf

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΗ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ:

-J. William Fulbright, The Annals of the American Academy of Political and Social Science
Vol. 257, Peace Settlements of World War II (May, 1948), pp. 151-156,
https://www.jstor.org/stable/1026642?seq=1#page_scan_tab_contents
-Italy to push for 'United States of Europe' when it holds the EU presidency, http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/eu/10918134/Italy-to-pu...
-Josselin, Jean Michel; Marciano, Alain (2006), The political economy of European federalism, Series: Public Economics and Social Choice. Centre for Research in Economics and Management, University of Rennes 1, University of Caen: 12. WP 2006–07; UMR CNRS 6211,
https://web.archive.org/web/20080819213748/http://crem.univ-rennes1.fr/w...
-Josep Borrell, Former President of the European Parliament and the European University Institute. Jean Monnet chair at the Madrid Complutense University, Is a federal Europe possible? The Federalist Debate, Year XXVII, Number 3, November 2014, http://www.federalist-debate.org/index.php/current/item/924-is-a-federal...
-Federico Ottavio Reho, The Case for a Federal Europe, May 2017, https://www.martenscentre.eu/sites/default/files/publication-files/case-...
-Κυριάκος Μητσοτάκης, Γιατί θέλουμε περισσότερη Ευρώπη, 25.03.2017,
http://www.kathimerini.gr/902144/article/epikairothta/politikh/giati-8el...

Copyright © 2017 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

12 Νοεμβρίου 2017

…και δεν είμαι… η γομολάστιχα

Καλό μου ημερολόγιο.
Τελικά μάλλον σ’ έχω πεθυμήσει περισσότερο απ’ ότι νόμιζα. Διότι καλό το άλλο να γράφω εμπειρίες κι εντυπώσεις αλλά, καλό μου ημερολογιάκι, μόνο εδώ μαζί σου είναι που μπορούσα και μπορώ να βγάζω τις ενδόμυχες σκέψεις μου. Ναι είναι αλήθεια. Γι αυτό σε δημιούργησα άλλωστε.
«Επειδή οι σκέψεις μου είναι ελεύθερες όπως θα έπρεπε να είναι και οι άνθρωποι».
Γαμημένες σκέψεις. Όσο κι αν προσπαθώ να φορτώσω σώμα και μυαλό αυτές οι καριόλες οι σκέψεις πάντα θα βρούν και χώρο και χρόνο και τρόπο να φυτρώσουν εκεί που δεν τις σπέρνω. Η ιστορία της ζωής μου….
Κι αφού ρε γαμημένες σκέψεις ξεφυτρώνετε σαν την αγριάδα θα συνεχίσω κι εγώ να σας κάνω χλοοτάπητα (ελληνιστί, γκαζόν). Ξεφυτρώνετε εσείς; Κούρεμα πότισμα ξεβοτάνισμα και λίπασμα εγώ, έτσι για να έχουμε να λέμε. Έτσι κι αλλιώς παιδιόθεν εσείς κι εγώ είμαστε. Ανέκαθεν εσείς ήσασταν εσείς κι εγώ ήμουν εγώ. Τέτοιο πακέτο είμαι. Οι σκέψεις μου κι εγώ. Οι άλλοι ήταν και παραμένουν πάντα οι άλλοι και τ’ άλλα θα παραμείνουν για πάντα τ’ άλλα. Εσείς όμως δεν είστε ούτε τ’ άλλα ούτε οι άλλοι. Εσείς είστε εγώ κι εγώ δεν είμαι εσείς εκτός κι αν έτσι αποφασίσω εγώ για εσάς. Όμως είστε. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Αφού εγώ είμαι τότε είστε κι εσείς. Εγώ είμαι οι σκέψεις μου και οι σκέψεις μου είμαι εγώ. Ακούγεται λίγο μπερδεμένο ίσως αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ απλό. Είναι η αιώνια μάχη των σκεπτόμενων με τις σκέψεις τους. Η μάχη του εαυτού με τον δαίμονα εαυτό.
Και ποια είναι η δυσκολότερη σκέψη που με βασανίσει αυτή την εποχή; Είναι τρέλα μεν αλλά συμβαίνει. Έχω τον τρόπο και την δύναμη ν’ αποφασίσω. Έχω ας πούμε μπροστά μου δύο κουμπιά. Ένα κόκκινο κι ένα πράσινο. Αν πατήσω το πράσινο θα σημαίνει έγκριση και τα πράγματα θα συνεχίζουν να κυλούν ως έχουν κι εγώ θα έχω την ευθύνη της έγκρισης. Αν πάλι πατήσω το κόκκινο κουμπί τότε τα πράγματα θα πάψουν να έχουν ως έχουν αλλά δεν θα είναι αλλιώς. Δεν θ’ αλλάξουν. Αν πατήσω το κόκκινο κουμπί τα πράγματα θα πάψουν να υφίστανται. Θα πάψουν να υπάρχουν. Αν πατήσω το κόκκινο κουμπί δεν θα υπάρξει αλλαγή αλλά ανυπαρξία. Κι έχω και το διαόλι μέσα μου να μου λέει «μα και το πέρασμα από την ύπαρξη στην ανυπαρξία αλλαγή είναι». Ναι αλλαγή είναι αλλά όχι για το υποκείμενο. Διότι όταν το υποκείμενο πάψει να υφίσταται τότε δεν υφίστανται κι αλλαγές για το ίδιο το υποκείμενο. Άπαξ και το υποκείμενο αφανιστεί η αλλαγή μεταξύ ύπαρξης κι ανυπαρξίας αφορά το ρήμα. Αλλά και πάλι τι νόημα θα έχει το ρήμα χωρίς υποκείμενο; Ποιο το νόημα ύπαρξης του ρήματος χωρίς υποκείμενο;
Σκατά. Το ρήμα υπάρχει έτσι κι αλλιώς αλλά για να τελευτήσει χρήζει ανάγκης υποκειμένου ακόμα και αν αυτό εννοείται. Αλλιώς δεν έχει ούτε το ρήμα που να σταθεί. Οπότε τι να κάνω εγώ τώρα; Να πατήσω το πράσινο κουμπί οπότε το ρήμα θα έχει υποκείμενο (και μιλάμε για τελείως υποκείμενο) ή να πατήσω το κόκκινο κουμπί να εξαφανίσω το υποκείμενο και μετά να περιμένω να δω τι στον κόρακα θα κάνει το ρήμα;
Λογικά αν φέρω το ρήμα σε τέτοια δύσκολη θέση τότε αυτό είτε θα βρεί ένα άλλο υποκείμενο και θα το δορυφοροποιήσει είτε θα περιφέρεται ασκόπως στο σύμπαν χωρίς νόημα ύπαρξης.
Βέβαια υπάρχει πάντα η ισχυρή πιθανότητα το ρήμα να δημιουργήσει ένα νέο υποκείμενο ανύπαρκτο έως τώρα. Ένα υποκείμενο που θα μπορεί να είναι οτιδήποτε και που ούτε να φανταστώ δεν μπορώ.
Το θέμα μου λοιπόν είναι έτσι όπως βλέπω τα κουμπιά πράσινο και κόκκινο, το θέμα μου είναι πως τα ήδη υποκείμενα εγώ τα αγαπάω. Δεν ξέρω αν το «αγαπάω» είναι το σωστό ρήμα. Ίσως απλά τα έχω συνηθίσει, μου είναι γνώριμα και τα συμπαθώ τα υποκείμενα όσο κι αν τα λυπάμαι κι όσο κι αν με τσατίζουν.
Άχρηστα, ηλίθια, καρκινώματα αδηφάγα, πονηρά μικρά και κακόβουλα αυτά τα υποκείμενα αλλά τα ξέρω, τα γνωρίζω και στην τελική ένα μέρος του είναι μου είναι της ίδιας συνομοταξίας. Υπάρχω επειδή υπάρχουν αυτά ακριβώς τα υποκείμενα και στην τελική εδώ που τα λέμε κάποιες φορές έχουν και πλάκα όπως τα βλέπω. Το θέμα είναι πως αν δεν υπήρχαν αυτά τα υποκείμενα δεν θα υπήρχα ούτε εγώ να κάθομαι τώρα και να κοιτάζω σαν ηλίθιος τα δυο κουμπιά μην ξέροντας τι να κάνω.
Να πατήσω το κόκκινο ή το πράσινο; Ειλικρινά καλό μου ημερολόγιο το σκέφτομαι καιρό τώρα αλλά ακόμα δεν ξέρω τι να κάνω. Το αστειότερο δε όλων είναι πως ρωτώντας πολλά και διάφορα υποκείμενα για το τι να κάνω και ποιο κουμπί να πατήσω, όλα μ’ ενθουσιασμό μου προτείνουν το κόκκινο. Χαχα μα φυσικά! Ήταν αναμενόμενο να προτιμούν το κόκκινο χωρίς πολλή πολλή σκέψη. Αλλιώς τι υποκείμενα θα ήταν…;;;!
Νομίζω πως έχω χρόνο να το σκεφτώ ακόμα….










25 Οκτωβρίου 2017

Είμαι.

Καλό μου ημερολόγιο, πάει καιρός πάλι, το ξέρω. Ξέρω όμως και ότι περνάω καλά. Πολύ καλά! Όσο πιο μακριά από τους ελληναράδες τόσο καλύτερα για μένα.

Αλητεία. Με όλη την σημασία της λέξης αλητεία. Είμαι ένας αλήτης, ένας περιηγητής. Τα χρόνια πέρασαν, από παιδιά ξεμπέρδεψα εκρεμμότητες δεν έχω, τα προβλήματά μου λυμένα, η υγεία μου ακμαία, οπότε και πέρασα στο επόμενο στάδιο της ζωής μου, το τέταρτο και προτελευταίο. Αλητεία! Μέχρι που να μην μπορώ να πάρω τα πόδια μου!

Ήταν προσχεδιασμένο και πέτυχε. Τα έφερα έτσι που πέτυχε. Ή μου ήρθαν έτσι και πέτυχε, λίγη σημασία έχει για μένα. Σημασία έχει πως π-έτυχε.

Κι εκεί που βολόδερνα από δω κι από κει να σου ένα όμορφο ηλιόλουστο πρωινό το ραβασάκι από την εφορία. Οι ελληναράδες με ψάχνουν. Να περάσω λέει από την εφορία αυτοπροσώπως παρακαλώ «δια υπόθεσίν μου».

Σκατά. Έλεγα μπας και τους ξεχάσω αλλά οι ελληναράδες δεν με ξεχνάνε. Τεςπα ευκαιρία να δω τι γίνεται στο παρελθόν….

Τα μπρος πίσω και να ‘μαι. Ερώτηση εφοριακού: Πως τα καταφέρνω κι αν έχω αδήλωτα εισοδήματα. Του ευχήθηκα να πα να γαμηθεί και θα μου κάνει λέει μήνυση. Τον έγραψα στ’ αρχίδια μου και βγήκα βόλτα στην Αθήνα να δω τι γίνεται. Ε, ό,τι γινόταν πάντα γίνεται. Οι εθελόδουλοι ραγιάδες σαν αλαφιασμένα κοτόπουλα πέρα δώθε και ξανά.

Πα να φύγω ρε. Δεν έχω δουλειά εγώ εδώ. Γεννήθηκα σε λάθος χώρα, το ξέρω.

Άντε και τα ξαναλέμε σε κάμποσους μήνες πάλι.

ΥΓ. Καλό μου ημερολόγιο δεν σε ξεχνώ αλλά ξέρεις ότι έχω ανοίξει κι άλλο ημερολόγιο, περιηγητικό και είμαι σε φάση που γεμίζω εκείνο τώρα. Όποιος με βρει, με βρήκε.


Αναγνώστες

Η Ιδιοφυΐα του Πλήθους

Υπάρχει αρκετή προδοσία, μίσος, βία, παραλογισμός στο μέσο άνθρωπο για να προμηθεύσει οποιοδήποτε στρατό, οποιαδήποτε μέρα. Kαι οι καλύτεροι στο φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του. Kαι οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη. Kαι οι καλύτεροι στον πόλεμο είναι τελικά αυτοί που κηρύττουν ειρήνη. Eκείνοι που κηρύττουν θεό, χρειάζονται θεό. Eκείνοι που κηρύττουν ειρήνη, δεν έχουν ειρήνη. Eκείνοι που κηρύττουν αγάπη, δεν έχουν αγάπη.

Προσοχή στους κήρυκες, προσοχή στους γνώστες, προσοχή σε αυτούς που όλο διαβάζουν βιβλία, προσοχή σε αυτούς που είτε απεχθάνονται τη φτώχεια, είτε είναι περήφανοι γι' αυτήν, προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να επαινέσουν γιατί θέλουν επαίνους για αντάλλαγμα, προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να κρίνουν, φοβούνται αυτά που δεν ξέρουν, προσοχή σε αυτούς που ψάχνουν συνεχώς πλήθη γιατί δεν είναι τίποτα μόνοι τους, προσοχή στο μέσο άνδρα και τη μέση γυναίκα, η αγάπη τους είναι μέτρια, ψάχνει το μέτριο. Αλλά υπάρχει ιδιοφυΐα στο μίσος τους, υπάρχει αρκετή ιδιοφυΐα στο μίσος τους για να σας σκοτώσει, να σκοτώσει τον καθένα. Δεν θέλουν μοναξιά, δεν καταλαβαίνουν τη μοναξιά, θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε διαφέρει από το δικό τους. Μη βρισκόμενοι σε θέση να δημιουργήσουν έργα τέχνης, δεν θα καταλάβουν την τέχνη, θα εξετάσουν την αποτυχία τους, ως δημιουργών, μόνο ως αποτυχία του κόσμου. Mη βρισκόμενοι σε θέση να αγαπήσουν πλήρως, θα πιστέψουν ότι και η αγάπη σας είναι ελλιπής και τότε θα σας μισήσουν και το μίσος τους, θα είναι τέλειο... Σαν ένα λαμπερό διαμάντι, σαν ένα μαχαίρι, σαν ένα βουνό, σαν μια τίγρη. Όπως το κώνειο. Η καλύτερη τέχνη τους...

Tσαρλς Μπουκόφσκι

Related Posts with Thumbnails