21 Αυγούστου 2009

ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΚΑΙ ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ ΡΑΠΙΣΜΑ

 

Woodstock: 40 χρόνια μετά

15-18 Αυγούστου 1969: Μισό εκατομμύριο από τους ελάχιστα ευυπόληπτους απογόνους των διονυσιαστών, επικουρείων και κυνικών της αρχαιότητας, των  κυνηγημένων «αιρετικών» του μεσαίωνα, των «ουτοπικών» φιλοσόφων του 18ου αιώνα και των αναρχικών του 19ου,  συναντήθηκαν αυθόρμητα σε ένα αγρόκτημα στα περίχωρα της Νέας Υόρκης. Κάλεσαν μερικούς από τους σημαντικότερους πολιτισμικούς εκφραστές της γενιάς τους και ανέλαβαν να προεκτείνουν έμπρακτα  και με αυτοπεποίθηση τον ιστορικό δρόμο για μια ειρηνευμένη (εσωτερικά και εξωτερικά) και κατά φύσιν ύπαρξη.

 

Όσο κι αν οι συμπλεγματικές και ανέραστες καρακάξες του κομφορμισμού κρώζουν χαιρέκακα, ότι οι επαναστάτες νέοι εκείνης της εποχής αναγκάστηκαν αργότερα να «συμβιβαστούν», τα γεγονότα τούς διαψεύδουν πανηγυρικά.  Σαράντα χρόνια μετά ο απόηχος του Woodstock music & art fair (παρεμπιπτόντως, τεράστιας εμπορικής αποτυχίας), παραμένει δυνατός σαν πολιτισμικό και υπαρξιακό  ράπισμα (ευτυχώς, για του λόγου το αληθές, υπάρχει και η γνωστή  εκπληκτική κινηματογράφηση του γεγονότος). Στις τρείς εκείνες εμπνευσμένες ημέρες -και νύχτες- έρωτα, πρωτότυπης δημιουργίας, συνεργασίας, έρωτα, ευγένειας, χαμόγελου, έρωτα και μίας χαρακτηριστικά αρχοντικής περιφρόνησης απέναντι στα «Αφεντικά του Πολέμου» (Μasters of war, τραγούδι του Bod Dylan), «συνελήφθησαν» οι μεταγενέστεροι ασεβείς, τα παιδιά, που αργότερα (και μέχρι σήμερα) περιποιούνται με αυγά, γιαούρτια, πέτρες και μολότωφ, τους διάφορους επίδοξους δικτατορίσκους της ζωής μας, της φύσης, και του πλανήτη ολόκληρου.

Γιατί, είναι πολλοί αυτοί που έχουν να καυχώνται δικαιολογημένα, ότι γεννήθηκαν «εννέα μήνες μετά το Woodstock», είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά. Στους γονείς τους λοιπόν, που «έσπειραν» τόσο καλά «τα κεράκια τους κάτω απ’ τη βροχή», αφιερώνουμε το Lay down (Candles in the rain) της Μelanie Safka.

 Θεόδωρος Α. Λαμπρόπουλος

Ελεύθερη Έρευνα

2 σχόλια:

  1. είναι ο δικός μας δεκαπενταυγουστος. Χρόνια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Άλλο ένα τραγούδι:

    You are the Crown of Creation
    You are the Crown of Creation
    and you've got no place to go.

    Soon you'll attain the stability you strive for
    in the only way that it's granted
    in a place among the fossils of our time.

    In loyalty to their kind
    they cannot tolerate our minds.
    In loyalty to our kind
    we cannot tolerate their obstruction.

    Life is Change
    How it differs from the rocks
    I've seen their ways too often for my liking
    New worlds to gain
    My life is to survive
    and be alive
    for you.

    (Jefferson Airplane, "Crown of Creation" 1968)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σκέψου δυο φορές πριν σχολιάσεις. Διαβάζεις ένα διαδικτυακό προσωπικό ημερολόγιο του οποίου η ανάγνωση ΔΕΝ είναι υποχρεωτική. Βαριέμαι τ' ανούσια μπλα μπλα και δαγκώνω όταν μου χαλάνε την ησυχία. Θα μπορούσα να έχω κλείσει τον σχολιασμό αλλά ακόμα νομίζω πως υπάρχουν κάποιοι που όντως έχουν κάτι να πουν κι εύχομαι να είσαι ένας από αυτούς αλλά οι πιθανότητες είναι λίγες και γι αυτό σου λέω: Για να μην σε φάει η μαρμάγκα σκέψου δυο φορές πριν σχολιάσεις, σαν να δίνεις εξετάσεις. Αλλιώς άστο καλύτερα!

Αναγνώστες

Η Ιδιοφυΐα του Πλήθους

Υπάρχει αρκετή προδοσία, μίσος, βία, παραλογισμός στο μέσο άνθρωπο για να προμηθεύσει οποιοδήποτε στρατό, οποιαδήποτε μέρα. Kαι οι καλύτεροι στο φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του. Kαι οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη. Kαι οι καλύτεροι στον πόλεμο είναι τελικά αυτοί που κηρύττουν ειρήνη. Eκείνοι που κηρύττουν θεό, χρειάζονται θεό. Eκείνοι που κηρύττουν ειρήνη, δεν έχουν ειρήνη. Eκείνοι που κηρύττουν αγάπη, δεν έχουν αγάπη.

Προσοχή στους κήρυκες, προσοχή στους γνώστες, προσοχή σε αυτούς που όλο διαβάζουν βιβλία, προσοχή σε αυτούς που είτε απεχθάνονται τη φτώχεια, είτε είναι περήφανοι γι' αυτήν, προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να επαινέσουν γιατί θέλουν επαίνους για αντάλλαγμα, προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να κρίνουν, φοβούνται αυτά που δεν ξέρουν, προσοχή σε αυτούς που ψάχνουν συνεχώς πλήθη γιατί δεν είναι τίποτα μόνοι τους, προσοχή στο μέσο άνδρα και τη μέση γυναίκα, η αγάπη τους είναι μέτρια, ψάχνει το μέτριο. Αλλά υπάρχει ιδιοφυΐα στο μίσος τους, υπάρχει αρκετή ιδιοφυΐα στο μίσος τους για να σας σκοτώσει, να σκοτώσει τον καθένα. Δεν θέλουν μοναξιά, δεν καταλαβαίνουν τη μοναξιά, θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε διαφέρει από το δικό τους. Μη βρισκόμενοι σε θέση να δημιουργήσουν έργα τέχνης, δεν θα καταλάβουν την τέχνη, θα εξετάσουν την αποτυχία τους, ως δημιουργών, μόνο ως αποτυχία του κόσμου. Mη βρισκόμενοι σε θέση να αγαπήσουν πλήρως, θα πιστέψουν ότι και η αγάπη σας είναι ελλιπής και τότε θα σας μισήσουν και το μίσος τους, θα είναι τέλειο... Σαν ένα λαμπερό διαμάντι, σαν ένα μαχαίρι, σαν ένα βουνό, σαν μια τίγρη. Όπως το κώνειο. Η καλύτερη τέχνη τους...

Tσαρλς Μπουκόφσκι

Related Posts with Thumbnails