3 Δεκεμβρίου 2009

Είμαι καλά, ευχαριστώ.

Ίσως εγώ

Από κείνη τη μέρα

Πολύ πιο μπροστά

Πάνω σ’ ένα γιοφύρι

Καθώς θα με κρεμάσουνε

Ένα πρωινό

Τον ίσκιο μου θ’ αμολύσω

Στην άσφαλτο επάνω.

 

Ίσως εγώ

Από κείνη την μέρα

Πολύ κατοπινά

Θ’ αποζήσω

Όμοια με τα ίχνη

Λευκής γενειάδας

Στο ξουρισμένο σαγόνι μου.

 

Κι ίσως εγώ

Από κείνη την μέρα

Πολύ πιο κατοπινά σαν αποζήσω,

Ακουμπισμένος στους τοίχους,

Στις γωνιές των πλατειών της πόλης,

Θα παίζω το βιολί μου

Για τους γερόντους

Που θα ‘χουν ζήσει σαν κι εμένανε

Απ’ τον υστερνό αγώνα.

 

Γύρω μας

Οι φεγγοβόλες στράτες

Μιας περασμένης νύχτας

Και τα βήματα των νέων ανθρώπων

Που καινούργια τραγούδια

Θα λένε.

 

Του Ναζίμ Χικμέτ το ποίημα σε μετάφραση του δάσκαλου και φίλου Μιχάλη Σταφυλά. Μην με ρωτάτε πως το θυμήθηκα, καλύτερα να μην ξέρετε. Άλλωστε όπως είπε και ο Βολταίρος με το στόμα του Καντίντ: «Οι ατομικές δυστυχίες συνθέτουν την ευτυχία του συνόλου. Όσο περισσότερες είναι οι περιπτώσεις ατομικής δυστυχίας, τόσο βαδίζουν καλύτερα τα πράγματα για το σύνολο».

Και δυστυχώς είμαι καλά, πολύ καλά, ευχαριστώ.

2 σχόλια:

Σκέψου δυο φορές πριν σχολιάσεις. Διαβάζεις ένα διαδικτυακό προσωπικό ημερολόγιο του οποίου η ανάγνωση ΔΕΝ είναι υποχρεωτική. Βαριέμαι τ' ανούσια μπλα μπλα και δαγκώνω όταν μου χαλάνε την ησυχία. Θα μπορούσα να έχω κλείσει τον σχολιασμό αλλά ακόμα νομίζω πως υπάρχουν κάποιοι που όντως έχουν κάτι να πουν κι εύχομαι να είσαι ένας από αυτούς αλλά οι πιθανότητες είναι λίγες και γι αυτό σου λέω: Για να μην σε φάει η μαρμάγκα σκέψου δυο φορές πριν σχολιάσεις, σαν να δίνεις εξετάσεις. Αλλιώς άστο καλύτερα!

Αναγνώστες

Η Ιδιοφυΐα του Πλήθους

Υπάρχει αρκετή προδοσία, μίσος, βία, παραλογισμός στο μέσο άνθρωπο για να προμηθεύσει οποιοδήποτε στρατό, οποιαδήποτε μέρα. Kαι οι καλύτεροι στο φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του. Kαι οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη. Kαι οι καλύτεροι στον πόλεμο είναι τελικά αυτοί που κηρύττουν ειρήνη. Eκείνοι που κηρύττουν θεό, χρειάζονται θεό. Eκείνοι που κηρύττουν ειρήνη, δεν έχουν ειρήνη. Eκείνοι που κηρύττουν αγάπη, δεν έχουν αγάπη.

Προσοχή στους κήρυκες, προσοχή στους γνώστες, προσοχή σε αυτούς που όλο διαβάζουν βιβλία, προσοχή σε αυτούς που είτε απεχθάνονται τη φτώχεια, είτε είναι περήφανοι γι' αυτήν, προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να επαινέσουν γιατί θέλουν επαίνους για αντάλλαγμα, προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να κρίνουν, φοβούνται αυτά που δεν ξέρουν, προσοχή σε αυτούς που ψάχνουν συνεχώς πλήθη γιατί δεν είναι τίποτα μόνοι τους, προσοχή στο μέσο άνδρα και τη μέση γυναίκα, η αγάπη τους είναι μέτρια, ψάχνει το μέτριο. Αλλά υπάρχει ιδιοφυΐα στο μίσος τους, υπάρχει αρκετή ιδιοφυΐα στο μίσος τους για να σας σκοτώσει, να σκοτώσει τον καθένα. Δεν θέλουν μοναξιά, δεν καταλαβαίνουν τη μοναξιά, θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε διαφέρει από το δικό τους. Μη βρισκόμενοι σε θέση να δημιουργήσουν έργα τέχνης, δεν θα καταλάβουν την τέχνη, θα εξετάσουν την αποτυχία τους, ως δημιουργών, μόνο ως αποτυχία του κόσμου. Mη βρισκόμενοι σε θέση να αγαπήσουν πλήρως, θα πιστέψουν ότι και η αγάπη σας είναι ελλιπής και τότε θα σας μισήσουν και το μίσος τους, θα είναι τέλειο... Σαν ένα λαμπερό διαμάντι, σαν ένα μαχαίρι, σαν ένα βουνό, σαν μια τίγρη. Όπως το κώνειο. Η καλύτερη τέχνη τους...

Tσαρλς Μπουκόφσκι

Related Posts with Thumbnails