26 Μαρτίου 2008

Για την θέση της Ελληνικής κυβέρνησης και του ελληνικού κράτους.

 

Ως Έλλην πολίτης νοιώθω την ανάγκη να διαμαρτυρηθώ για τα έκτροπα του ελληνικού κράτους ενάντια στην κατα την γνώμη μου δίκαιη και φιλειρηνική διαμαρτυρία των Θιβετιανών, κατά την διάρκεια αφής της ολυμπιακής φλόγας.

Πριν μερικά χρόνια είμαστε κι εμείς χώρα υπό κατοχή όπως είναι σήμερα το Θιβέτ από την Κίνα. Κάποτε οι δικοί μου πρόγονοι διαμαρτύρονταν και πολεμούσαν για την ελευθερία τους.

Σήμερα που εγώ είμαι ελεύθερος κάποιοι άλλοι είναι υπόδουλοι και νοιώθω πως πρέπει να στηρίξω τους αγώνες τους για το δικαίωμα στην ελευθερία. Δεν με ενδιαφέρει ποιός είναι ο σκλάβος και ποιός ο αφέντης. Σε καμία περίπτωση δεν με ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Όποιος και να είναι αυτός που βρίσκεται υπό στρατιωτική ή άλλου είδους κατοχή έχει κάθε δικαίωμα να διαμαρτύρεται και να πολεμάει για την ελευθερία του. Έχω φίλους Κινέζους όπως έχω και Θιβετιανούς. Γνωρίζω ανθρώπους και των δύο πλευρών που αρνούνται αυτήν την κατάσταση. Δεν είναι οι λαοί που έχουν τις διαφορές αλλά οι εξουσίες τους.

Είναι πολύ παλιά η έχθρα μεταξύ Κίνας και Θιβέτ. Για όσους δεν γνωρίζουν να πω πως το Θιβέτ είναι σχεδόν ο μοναδικός δρόμος που συνδέει την Κίνα με την νότια ασία και για τούτο οι Κινέζοι αυτοκράτορες και δικτάτορες πάντα επιβουλεύονταν αυτό το άκρως ορεινό πέρασμα. Επίσης για όσους δεν γνωρίζουν να αναφέρω πως και οι Κινέζοι και οι Θιβετιανοί δεν έχουν ποτέ στην ιστορία τους γνωρίσει δημοκρατικό πολίτευμα. Οι μεν Κινέζοι πέρασαν από τον αρχαίο αυτοκράτορα στον σύγχρονο δικτάτορα οι δε Θιβετιανοί έχουν ακόμα θεοκρατία όπου το ιερατείο έχει και χρέη κυβέρνησης. Φυσικά και στις δύο περιπτώσεις μην συνδέσετε καμία από τις παραπάνω έννοιες με τις αντίστοιχες του δυτικού κόσμου διότι οι διαφορές είναι πραγματικά τεράστιες. Για παράδειγμα αναφέρω πως ο Κινέζος αυτοκράτορας δεν ήταν και εκπρόσωπος των θεών του Ταό (κυνηγημένοι και αυτοί στην Κίνα του σήμερα) αλλά περιοριζόταν στην κυβέρνηση ενώ από την άλλη οι Θιβετιανοί ιερείς δεν ασχολούνται με τον θεό αφού στον βουδισμό θεός δεν υπάρχει, αλλά ασχολούνται με καταστάσεις με ανώτατη αυτών της νιρβάνα (ευδαιμονία-θέωση-τελείωση). Συνεπώς η διαφορετικότητα των εννοιών αυτοκράτορας και θεοκρατία ξεκινά αρχής εξ' αρχής επί διαφορετικών βάσεων και συνεπώς διαφορετικής εξέλιξης. Προσωπικά διαφωνώ και με τα δύο αλλά τέλος πάντων το θέμα μου είναι πως, η απαγόρευση διαμαρτυρίας των θιβετιανών εδώ στον τόπο που γεννήθηκε η Δημοκρατία είναι πράγμα εντελώς ανεπίτρεπτο.

Θα είχε ίσως δίκιο η αστυνομία ή ο δήμαρχος αν οι Θιβετιανοί βανδάλιζαν τον ιερό χώρο αλλά κάτι τέτοιο δεν έκαναν. Αυτά μόνο οι χριστιανοί τα έκαναν εκεί. Θα είχε ίσως δίκιο η αστυνομία και ο δήμαρχος αν οι διαμαρτυρόμενοι Θιβετιανοί προπηλάκιζαν ή παρεμπόδιζαν κάποιους, αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε.

Εμείς οι Έλληνες, οι δημιουργοί της Δημοκρατίας και συνεχώς σκλάβοι επί 20 αιώνες, έπρεπε να υποστηρίζουμε το αίτημα οποιουδήποτε για ελευθερία και όχι να το κουκουλώνουμε προς όφελος των όποιων διακρατικών σχέσεων, πόσο μάλλον των εμπορικών.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σκέψου δυο φορές πριν σχολιάσεις. Διαβάζεις ένα διαδικτυακό προσωπικό ημερολόγιο του οποίου η ανάγνωση ΔΕΝ είναι υποχρεωτική. Βαριέμαι τ' ανούσια μπλα μπλα και δαγκώνω όταν μου χαλάνε την ησυχία. Θα μπορούσα να έχω κλείσει τον σχολιασμό αλλά ακόμα νομίζω πως υπάρχουν κάποιοι που όντως έχουν κάτι να πουν κι εύχομαι να είσαι ένας από αυτούς αλλά οι πιθανότητες είναι λίγες και γι αυτό σου λέω: Για να μην σε φάει η μαρμάγκα σκέψου δυο φορές πριν σχολιάσεις, σαν να δίνεις εξετάσεις. Αλλιώς άστο καλύτερα!

Αναγνώστες

Η Ιδιοφυΐα του Πλήθους

Υπάρχει αρκετή προδοσία, μίσος, βία, παραλογισμός στο μέσο άνθρωπο για να προμηθεύσει οποιοδήποτε στρατό, οποιαδήποτε μέρα. Kαι οι καλύτεροι στο φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του. Kαι οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη. Kαι οι καλύτεροι στον πόλεμο είναι τελικά αυτοί που κηρύττουν ειρήνη. Eκείνοι που κηρύττουν θεό, χρειάζονται θεό. Eκείνοι που κηρύττουν ειρήνη, δεν έχουν ειρήνη. Eκείνοι που κηρύττουν αγάπη, δεν έχουν αγάπη.

Προσοχή στους κήρυκες, προσοχή στους γνώστες, προσοχή σε αυτούς που όλο διαβάζουν βιβλία, προσοχή σε αυτούς που είτε απεχθάνονται τη φτώχεια, είτε είναι περήφανοι γι' αυτήν, προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να επαινέσουν γιατί θέλουν επαίνους για αντάλλαγμα, προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να κρίνουν, φοβούνται αυτά που δεν ξέρουν, προσοχή σε αυτούς που ψάχνουν συνεχώς πλήθη γιατί δεν είναι τίποτα μόνοι τους, προσοχή στο μέσο άνδρα και τη μέση γυναίκα, η αγάπη τους είναι μέτρια, ψάχνει το μέτριο. Αλλά υπάρχει ιδιοφυΐα στο μίσος τους, υπάρχει αρκετή ιδιοφυΐα στο μίσος τους για να σας σκοτώσει, να σκοτώσει τον καθένα. Δεν θέλουν μοναξιά, δεν καταλαβαίνουν τη μοναξιά, θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε διαφέρει από το δικό τους. Μη βρισκόμενοι σε θέση να δημιουργήσουν έργα τέχνης, δεν θα καταλάβουν την τέχνη, θα εξετάσουν την αποτυχία τους, ως δημιουργών, μόνο ως αποτυχία του κόσμου. Mη βρισκόμενοι σε θέση να αγαπήσουν πλήρως, θα πιστέψουν ότι και η αγάπη σας είναι ελλιπής και τότε θα σας μισήσουν και το μίσος τους, θα είναι τέλειο... Σαν ένα λαμπερό διαμάντι, σαν ένα μαχαίρι, σαν ένα βουνό, σαν μια τίγρη. Όπως το κώνειο. Η καλύτερη τέχνη τους...

Tσαρλς Μπουκόφσκι

Related Posts with Thumbnails