18 Ιανουαρίου 2008

Όταν το Ελληνικό Πνεύμα γίνεται... θεοκρατία και η Ελλάδα... Κόμμα!..

Α. Δεν υπήρξε ποτέ στην Ελλάδα ωργανωμένη και ιεραρχημένη κάτω από οιοδήποτε ιερατείο θρησκεία. (Ιεραρχία, προκαθήμενος, επαγγελματικός κλήρος, «ιερό βιβλίο», σωματειακή μορφή και «διοίκηση» θρησκείας κ.λπ. εισέβαλαν στην Ελλάδα από την Ασία και λειτουργούν εδώ και 2.000 χρόνια ως ξένα σώματα.)

Β. Δεν υπήρξε ποτέ στην Ελλάδα κόμμα η άλλης μορφής διασπαστική πολιτική ομάδα η οργάνωση. (Το «κόμμα» εισήχθη στην Ελλάδα μετά το 1821, ελήφθη ως «ιμμιτασιόν» από τον Παρλαμενταρισμό της Ευρώπης και είναι ως ξένο σώμα προς την ελληνική αντίληψη περί πολιτικής, η οποία έβλεπε την ανθρώπινη ομάδα ως σύνολο –«πόλιν», Εκκλησία του Δήμου, ήταν δηλαδή λειτουργία πολιτική, κατά την οποία αποφάσιζαν οι ίδιοι οι πολίτες ως άτομα και όχι αντιπροσωπευτικό σύστημα, όπως είναι ο κομματισμός του Κοινοβουλευτισμού, με εκπροσώπους-βουλευτές των οποίων οι ψηφοφόροι α) δεν αποφασίζουν οι ίδιοι και β) είναι οπαδοί και όχι πολίτες– και ποτέ δεν είδε την πολιτεία-κράτος ως κατακερματισμένη - κομμα-τιασμένη ενότητα.)

Γ. Το μαζικό κίνημα (θρησκευτικό, ιδεολογικό, πολιτικό) αποτελεί φαινόμενο παντελώς άγνωστο στην Ελληνική Ιστορία. (Όλα τα μαζικά κινήματα, που έχουν εμφανισθεί διεθνώς –και εισήχθησαν και στην Ελλάδα– είναι προϊόντα αποκλειστικά της Εβραϊκής Σκέψης: Χριστιανισμός, Μωαμεθανισμός, Μαρξισμός, Αστισμός-Σοσιαλισμός των νεωτέρων ευρωπαϊκών επαναστάσεων.)

Δ. Η Ελλάδα ήταν πάντοτε και είναι σήμερα διαχρονική και διαπλανητική μόνον ως τρόπος σκέψεως, που διαμόρφωσαν αποκλειστικά προσωπικότητες-ατομικότητες, που ανήκαν μόνο στους χώρους της Σκέψης-Φιλοσοφίας, της Τέχνης, του Πολιτισμού και της Επιστήμης και ποτέ στους χώρους των ομαδικών η οργανωμένων δραστηριοτήτων. (Το άτομο ήταν ανύπαρκτο στις αυτοκρατορίες της Ασίας, όπου κυριαρχούσε το δίδυμο τύραννος-μάζα.)

Ε. Η παγκόσμια κυριαρχία της πολιτισμικής Ελλάδος επιβλήθηκε και ισχύει σήμερα, χωρίς ποτέ να την υποστηρίξει η έστω να την υποβοηθήση οιαδήποτε οργανωμένη δύναμη (η κίνημα ιδεολογικό-θρησκευτικό-πολιτικό), που να δημιουργήθηκε και να έθεσε ως στόχο και αγωνιστική της επιδίωξη την εξάπλωση του Ελληνικού Πολιτισμού. Ο Ελληνικός Πολιτισμός (Επιστήμη – Φιλοσοφία – Γλώσσα – Δημοκρατία – Θέατρο - Αθλητισμός κ.λπ., κ.λπ.) είναι σήμερα μια πανίσχυρη παγκόσμια πραγματικότητα μόνο και μόνο χάρη στην ανάγκη του Ανθρώπου οιασδήποτε θρησκείας, εθνικότητας, φυλής κ.λπ. να υιοθετήσει εκούσια, ώστε έτσι να ευεργετηθεί, τον Ελληνικό Τρόπο Σκέψης και το παράγωγό του, τον Ελληνικό Πολιτισμό.

ς. Πρόσωπα (κυρίως επιστήμονες, στοχαστές, καλλιτέχνες) και κράτη-κυβερνήσεις εισήγαγαν εκουσίως στις χώρες τους την Ελληνικότητα. Ουδέποτε η Ελληνικότητα έγινε δεκτή ύστερα από δραστηριότητες και αγώνες ομάδων, οργανώσεων, επαναστάσεων, κομμάτων ή ιδεολογημάτων, τα οποία, οσάκις υπήρξαν, οδηγούσαν πάντοτε στο αντίθετο αποτέλεσμα, δηλ. την κάθειρξη της Ελληνικής Ελευθερίας και την φίμωση της Ελληνικής Αλήθειας.

* * *

Επομένως η πρόσφατη εμφάνιση ελληνωνύμων θρησκευτικών οργανώσεων και ελληνεπιγράφων πολιτικών κομμάτων αποτελεί φαινόμενο εντελώς ξένο προς το Ελληνικό Πνεύμα, που δεν υπήρξε ποτέ θεοκρατικό, και προς την ίδια την Ελλάδα, που δεν υπήρξε ποτέ κόμμα ή κυβέρνηση «αντιπροσώπων» στη θέση των πολιτών. Αποτελεί φαινόμενο-καρμπόν των ομοίων προς αυτό φαινομένων εξουσιασμού, ανελληνικότητας, θεοκρατίας και μαζισμού, τα οποία επικάθηνται ως πνευματική και πολιτική ταφόπλακα πάνω σε μια Ελλάδα πολιτισμικής αφασίας, πάνω σε μία Ελλάδα πολιτικού θανάτου· μια νεκρή Ελλάδα, που μόνο μια μακρά περίοδος διαφωτισμού ίσως μπορέσει να την νεκραναστήσει. Με την έννοια αυτή το φαινόμενο αυτό δεν είναι κάν πολιτικό – δεν υπηρετεί την Πολιτεία. Την Ελληνική Πολιτεία (όχι το ισχύον κοινοβουλευτικό καθεστώς) θα υπηρετούσε και πολιτικά και πνευματικά σήμερα αυτό που η Ιστορία διδάσκει: ότι οι 2-3 κοσμοϊστορικοί σταθμοί, που αποτέλεσαν τα μόνα αληθινά άλματα της Ανθρωπότητας από τη μοίρα του κτήνους προς τα σκαλοπάτια της προόδου, υπήρξαν όλοι ανεξαιρέτως καρπός μιας προηγηθείσας διαφωτιστικής φάσης, πάντοτε μακροχρόνιας. Και ακριβώς η μορφή πολιτικού αγώνα και δράσης που ονομάζεται διαφωτισμός είναι η μόνη πολιτική, που μπορεί να λειτουργήσει δημιουργικά και να φέρει πολιτικά αποτελέσματα κάτω από τις συνθήκες Κοινοβουλευτικής και Θεοκρατικής Δικτατορίας, που ισχύουν στη σημερινή Ελλάδα. Τα ιδεολογήματα, τα θρησκεύματα, οι πολιτικές οργανώσεις μακροπρόθεσμα αποτέλεσαν και ήδη αποτελούν την πραγματική συμφορά, την αληθινή τροχοπέδη και την βαρειά κατάρα της Ελληνικής (και παγκόσμιας) Ιστορίας.

Δημήτρης Ι. Λάμπρου

Εκδότης περιοδικού «Δαυλός»

 

http://www.davlos.gr/pdf/07-03-07.doc 

7 σχόλια:

  1. Ο κ. Λάμπρου έχει κάθε δικαίωμα να πιστεύει αυτά για τον Ελληνισμό, αλλά δεν έχει κανένα διακίωμα να τα προβάλει επάνω στο Ελληνικό ΟΛΟΝ. Έχει επίσης δικαίωμα να μην πιστεύει σε ΘΕΟΥΣ, δηλαδή να είναι ΑΘΕΟΣ, δεν έχει όμως κανένα δικαίωμα να λοιδορεί εκείνους που πιστεύουν σε ΘΕΟΥΣ, ιδίως στους ΘΕΟΥΣ των Ελλήνων που πίστευαν οι αρχαίοι πραγματικοί Έλληνες.

    Δεν μας ενδιαφέρει το εάν η χ ή ψ ομάδα είναι ποιοτική ή κατάλληλη για να ηγηθεί, όμως μας ενδιαφέρει το ότι η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ πρέπει να αναγνωριστεί μετά από τόσους αιώνες κυνηγητού, πράγμα που προφανώς δεν ενδιαφέρει τον κ. Λάμπρου και τον κάτοχο αυτού του blog. Και για να γίνει αυτό χρειαζόμαστε οργανώσεις, ασχέτως αν δεν αρέσει στους ΑΘΕΟΥΣ, αλλά ούτε και στην Εκκλησία (περίεργη ταύτιση συμφερόντων, ε;). ΩΣ ΑΤΟΜΑ το θρησκευτικό μας δικαίωμα είναι ούτως ή άλλως αναγνωρισμένο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Προσωπικά είμαι βέβαιος ότι σε όλον τον «χώρο» οι άθρησκοι είναι αυτό που λέμε «σιωπηλή πλειοψηφία». Τον όρο «εθνικός» τον θεωρώ απείρως παρωχημένον και δεν πιστεύω ότι, μπορεί να εκφράζει έναν σύγχρονο άνθρωπο. Ούτε, φυσικά, δικαιούται ο οποιοσδήποτε επιθυμεί να αυτοπροσδιορίζεται ως εθνικός, να μονοπωλεί και την έννοια της ελληνικότητας. Και, κατ’ επέκτασιν, οι μή αυτοπροσδιοριζόμενοι ως «εθνικοί» να θεωρούνται μή «γνήσιοι», ύποπτοι …χριστιανισμού, πράκτορες κλπ.). Όποιος βάζει κρυφά λογότυπα σε έννοιες που έχουν να κάνουν με την ελληνικότητα, δεν μπορεί να απαιτεί να τύχει σοβαρής και ευγενικής αντιμετώπισης.
    Για μένα σημασία δεν έχουν οι ετικέττες (υπάρχουν πάρα πολλοί αγαθοτάτων προθέσεων, που δηλώνουν εθνικοί αλλά, σκέφτονται και ενεργούν σαν χριστιανοί).
    Τό ότι όποιος δηλώνει "εθνικός" έχει, αν το επιθυμεί, δικαίωμα νομικώς αναγνωρισμένης ύπαρξης, είναι αυτονόητο. Όχι όμως ότι η νομικώς αναγνωρισμένη θρησκευτική ύπαρξή του αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την επανελλήνιση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Οι «οργανώσεις» είναι απλώς ένα παραπροϊόν της διαφωτιστικής διαδικασίας που άρχισε εικοσιπέντε χρόνια πριν με το πρώτο τεύχος του Δαυλού. Σχεδόν όλοι αυτοί που ηγούνται ή απλώς συμμετέχουν στη σωματειακή αυτή νεοθρησκεία, αν δεν είχε πέσει το τείχος του Βερολίνου θα ήσαν πιθανότατα απλοί κνίτες. Αποτελούν δηλ. «ευγενική παραχώρηση» (courtesy of) μιας ιδεολογίας, η οποία είχε διαμορφωθεί επάνω σε σαφώς θρησκευτικά πρότυπα (κομματικός ζηλωτισμός, «συγκροτημένη ιδεολογία», ιερά βιβλία των ιδρυτών, θέσφατο των ηγετών και προσωπολατρεία, πνευματικά (=δογματικά) «δικαιώματα» επί εννοιών αναφοράς κλπ.). Πρόκειται για ανθρώπους με εμφανές πρόβλημα ταυτότητας και προσανατολισμού.
    Φυσικά τα ίδια ισχύουν και για τη φασιστική συνιστώσα του «κινήματος». Και τα «ελληνίζοντα» ορφανά του Χίτλερ έχουν το ίδιο ακριβώς πρόβλημα ταυτότητας, απλώς έχουν μάθει τόσα χρόνια να επιβιώνουν με αυτό.
    Γι’ αυτό αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα υπάρχει ένα χριστιανοφασιστικό ΛΑΟΣ κι ένα δωδεκαθεϊστικό… ΕΑΜ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ευτυχώς που υπάρχει και ο Λάμπρου (και όχι μόνο), να μας πεί πως και με ποιούς αγώνες θα πέσει το τειχος του Βερολίνου. ΚΡ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. εσύ αυτό κατάλαβες ΚΡ ή σου έχει κάτσει στον λαιμό ο Λάμπρου αλλά δεν έχεις τι να πείς;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Το τείχος του Βερολίνου έχει πέσει πάνω από δεκαπέντε χρόνια, ΚΡ. Το τείχος στο μυαλό των κνιτών δεν έχει πέσει ακόμα και γι' αυτό περιφέρουν τα κομμάτια του σε όποιους ιδεολογικούς χώρους αναζητούν στέγαστρο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Tους κνίτες τους ξεχωρίζεις από χιλιόμετρα σε όποιο κόμμα κι αν βρίσκονται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σκέψου δυο φορές πριν σχολιάσεις. Διαβάζεις ένα διαδικτυακό προσωπικό ημερολόγιο του οποίου η ανάγνωση ΔΕΝ είναι υποχρεωτική. Βαριέμαι τ' ανούσια μπλα μπλα και δαγκώνω όταν μου χαλάνε την ησυχία. Θα μπορούσα να έχω κλείσει τον σχολιασμό αλλά ακόμα νομίζω πως υπάρχουν κάποιοι που όντως έχουν κάτι να πουν κι εύχομαι να είσαι ένας από αυτούς αλλά οι πιθανότητες είναι λίγες και γι αυτό σου λέω: Για να μην σε φάει η μαρμάγκα σκέψου δυο φορές πριν σχολιάσεις, σαν να δίνεις εξετάσεις. Αλλιώς άστο καλύτερα!

Αναγνώστες

Η Ιδιοφυΐα του Πλήθους

Υπάρχει αρκετή προδοσία, μίσος, βία, παραλογισμός στο μέσο άνθρωπο για να προμηθεύσει οποιοδήποτε στρατό, οποιαδήποτε μέρα. Kαι οι καλύτεροι στο φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του. Kαι οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη. Kαι οι καλύτεροι στον πόλεμο είναι τελικά αυτοί που κηρύττουν ειρήνη. Eκείνοι που κηρύττουν θεό, χρειάζονται θεό. Eκείνοι που κηρύττουν ειρήνη, δεν έχουν ειρήνη. Eκείνοι που κηρύττουν αγάπη, δεν έχουν αγάπη.

Προσοχή στους κήρυκες, προσοχή στους γνώστες, προσοχή σε αυτούς που όλο διαβάζουν βιβλία, προσοχή σε αυτούς που είτε απεχθάνονται τη φτώχεια, είτε είναι περήφανοι γι' αυτήν, προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να επαινέσουν γιατί θέλουν επαίνους για αντάλλαγμα, προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να κρίνουν, φοβούνται αυτά που δεν ξέρουν, προσοχή σε αυτούς που ψάχνουν συνεχώς πλήθη γιατί δεν είναι τίποτα μόνοι τους, προσοχή στο μέσο άνδρα και τη μέση γυναίκα, η αγάπη τους είναι μέτρια, ψάχνει το μέτριο. Αλλά υπάρχει ιδιοφυΐα στο μίσος τους, υπάρχει αρκετή ιδιοφυΐα στο μίσος τους για να σας σκοτώσει, να σκοτώσει τον καθένα. Δεν θέλουν μοναξιά, δεν καταλαβαίνουν τη μοναξιά, θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε διαφέρει από το δικό τους. Μη βρισκόμενοι σε θέση να δημιουργήσουν έργα τέχνης, δεν θα καταλάβουν την τέχνη, θα εξετάσουν την αποτυχία τους, ως δημιουργών, μόνο ως αποτυχία του κόσμου. Mη βρισκόμενοι σε θέση να αγαπήσουν πλήρως, θα πιστέψουν ότι και η αγάπη σας είναι ελλιπής και τότε θα σας μισήσουν και το μίσος τους, θα είναι τέλειο... Σαν ένα λαμπερό διαμάντι, σαν ένα μαχαίρι, σαν ένα βουνό, σαν μια τίγρη. Όπως το κώνειο. Η καλύτερη τέχνη τους...

Tσαρλς Μπουκόφσκι

Related Posts with Thumbnails